W przededniu 90. urodzin zmarł prof. dr hab. Wojciech Zabłocki, wybitny polski szermierz, architekt, były prezes i prezes honorowy Polskiej Akademii Olimpijskiej. Prawdziwy pasjonat sportu, nauki i kultury. Serdeczny i charyzmatyczny Człowiek.

Wojciech Zabłocki był wybitnym polskim sportowcem, szermierzem, znawcą broni białej i szermierki historycznej. Czterokrotnie uczestniczył w Igrzyskach Olimpijskich (Helsinki 1952, Melbourne 1956, Rzym 1960, Tokio 1964), trzykrotnie stawał na olimpijskim podium – 2 razy zdobywając srebrny i raz brązowy medal w drużynie szablistów. Ponadto 10-krotnie zdobywał medale mistrzostw świata.

Kawaler medalu Kalos Kagathos (1985) i członek jego kapituły. Odznaczony m. in. wielokrotnie Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe, Krzyżem Kawalerskim (1960), Oficerskim (1996) i Komandorskim OOP, a także Wawrzynem Olimpijskim PKOl (1969 – srebro, 1980 – brąz, 2016 – złoto) i Medalem MKOl Sport and Science (1992).

Poza wspaniałą karierą i sportowym życiem godnym naśladowania był także znakomitym architektem, twórcą wielu obiektów sportowych, akwarelistą, autorem wielu książek, a prywatnie mężem Aliny Janowskiej, znanej i cenionej aktorki, a także uczestniczki Powstania Warszawskiego.

olimpijski.pl

Wojciech "Kajtek" Zabłocki kończył liceum w Katowicach i jego pierwszym klubem sportowym był MKS Katowice. Studiował architekturę na Politechnice Krakowskiej w czasach, gdy Wydział Architektury tej uczelni stanowił jeden z trzech Wydziałów Politechnicznych przy AGH w Krakowie (dyplom w 1954, wśród wykładowców miał m.in. słynnych profesorów Witolda Cęckiewicza i Wiktora Zina). W latach 1949-56 był zawodnikiem Budowlanych Kraków (obecnie Zwierzyniecki); następnie w latach 1957-58 reprezentował Krakowski Klub Szermierzy, a w latach 1961-65 Marymont Warszawa.

Był jednym z "cudownych dzieci" polskiej szermierki, których trenerem był legendarny Węgier Janos Kevey. Jego najsilniejszą bronią był atak rzutem, a z racji niedużego wzrostu (166 cm) był nazywany "małym tygrysem". Specjalizował się w szabli.

Już w 1951 r. zdobył pierwszy z pięciu tytułów mistrza Polski w szabli. W 1953 został mistrzem świata juniorów.

Cztery razy uczestniczył w igrzyskach olimpijskich. W Helsinkach 1952 wraz z drużyną zajął 5. miejsce; w 1956 w Melbourne indywidualnie był szósty, z drużynowo - wraz z Kuszewskim, Pawlasem, Pawłowskim, Piątkowskim i Zubem - zdobyli srebro. Również srebro wywalczyli - wraz z Kuszewskim, Ochyrą, Pawłowskim i Zubem - w Rzymie 1960, indywidualnie był piąty. W Tokio 1964 drużyna zdobyła brąz, partnerami byli Ochyra, Pawłowski, Piątkowski i Zub.

Jego dorobek na mistrzostwa świata to cztery złote medale drużynowo (1959, 1961, 1962, 1963). jeden srebrny (1954) i trzy brązowe (1953, 1957, 1958). Indywidualnie stanął na podium MŚ tylko raz - w 1961 (brąz).

W czasie gdy reprezentował Budowlanych Kraków wygrał pierwszy plebiscyt "10 Sportowych Asów Ziemi Krakowskiej" organizowany przez "Głos Sportowca", a później przez "Tempo".

Jako architekt zrobił doktorat w 1968 na Politechnice Warszawskiej, habilitował się w 1981 na Politechnice Krakowskiej. Był m.in. twórcą projektu OPO w Warszawie, hali tenisowej Mera w Warszawie, Centrum Igrzysk Śródziemnomorskich w Latakii, ośrodka sportowego w Aleppo, hali Trefl w Sopocie; współtwórcą Pomnika Powstańców Śląskich w Katowicach.

Był autorem książek, m.in. "Z workiem szermierczym po świecie", "Podróże z szablą", "Piórkiem i szablą".