1 czerwca 1983 nastąpiła istotna zmiana na stanowiskach redaktorów naczelnych: dotychczas kierujący „Tempem” Edward Gretschel został przeniesiony do „Dziennika Polskiego”, natomiast szefostwo w „Tempie” objął do tej pory naczelny „DP” Ryszard Niemiec.

Epoka Jana Rottera w roli naczelnego „Tempa” trwała niemal dwie dekady. Pytanie o to jak poradzi sobie gazeta w nowych realiach było więc jak najbardziej na miejscu. Personalny stan zawieszenia trwał kilka miesięcy. Na giełdzie padały różne nazwiska, z dotychczasowymi pracownikami redakcji włącznie. Ktoś nawet, o rzekomo najwyższej pozycji rankingowej i gdy sprawa wydawała się przesądzona, nawet zdążył się wprowadzić do gabinetu redaktora naczelnego. Przedwcześnie, ledwie tydzień później stało się jasne, że był to pochopny krok. Okazało się bowiem, że nominację otrzymał kandydat z zewnątrz, wywodzący się z kręgów partyjnych. Był to Edward Gretschel, o sporcie mający mgliste pojęcie. Okazał się jednak znakomitym organizatorem, a nade wszystko dobrym człowiekiem, który w sytuacjach trudnych nie bał się stanąć w obronie zagrożonych zwolnieniem pracowników, choć wiązało się to dla niego z dużym ryzykiem. Nawet za cenę utraty posady.

Pod koniec 1958 roku rozpisano w Krakowie konkurs na nazwę nowego tytułu. Było przesądzone, że po czterech latach kontynuowania działalności „Piłkarza” schodzi z rynku „Głos Sportowca”. Ale jaki ma być nowy szyld? Przeważały opinie, że zdecydowanie powinien być bliższy pierwszemu tytułowi, bardziej oddającemu istotę sprawy. Przed kilku laty udało się porozmawiać z „matką chrzestną” noworodka, Panią Aleksandrą Konopelską. Bo to właśnie ona trafiła z propozycją tytułu w sam środek tarczy. Skoro sport nie lubi ślamazarnych akcji, wręcz ich nie znosi, no to „Tempo”...

Jak najbardziej słusznie zadbano o to, aby „Głos” od razu rozległ się donośnie. Zaś jego redaktorzy dynamicznie przystąpili do akcji. Czytelników powitano okolicznościowym wstępniakiem, w którym zaakcentowano, że na nowych łamach nie będzie miejsca na uprawianie monokultury piłkarskiej (co zgodnie z własnym szyldem czynił poprzednik) i że oprócz innych dyscyplin redakcja szeroko otworzy łamy również dla turystyki. Jaki wybrać czas akcji?

W przedwojennym Krakowie rozpościerał się spod Wawelu całkiem interesujący widok na prasę sportową. 1921 to rok założenia „Przeglądu Sportowego”, dopiero po czterech latach przeniesionego do stolicy. A wręcz imperium dysponował Marian Dąbrowski, właściciel słynnego „Krążownika Wielopole”, gdzie miał siedzibę tygodnik „Raz, Dwa, Trzy”. Było to pismo stojące na fantastycznym poziomie edytorskim, bazujące na konkretnej informacji, ale i publicystycznie uderzające w wysokie tony.

Dziś mija 3. rocznica śmierci red. Ryszarda Niemca, wybitnego dziennikarza, byłego redaktora naczelnego "Dziennika Polskiego", "Gazety Krakowskiej" i "Tempa", b. prezesa Małopolskiego Związku Piłki Nożnej, wyjątkowego Człowieka, autorytetu. Publikujemy poniżej wspomnienie autorstwa Jerzego Cierpiatki, a już wkrótce zamieścimy jeden z rozdziałów przygotowywanej do druku książki o "Tempie", dotyczący lat 1983-1994, kiedy kierował sportową redakcją.

Szarość, smutek, zniechęcenie, rozczarowanie i niknące nadzieje. Czy z czegoś takiego może urodzić się olimpijski medal? Zaledwie 19-letni Kacper Tomasiak udowodnił, że jak najbardziej! Kiedy wydawało się, że po dekadach emocjonowania się skokami Małysza, Stocha, Żyły czy Kubackiego przyszedł ponury czas dla fanów polskich skoków, na igrzyskach niespodziewanym bohaterem został skoczek, który jeszcze rok temu ciułał punkty w Pucharze Kontynentalnym. – Mogło być lepiej – powiedział chwilę po konkursie przed kamerami Eurosportu, wprawiając w osłupienie dziennikarzy oraz… występującego w roli eksperta stacji Piotra Żyłę.

Efektowne dryblingi, szybkie tempo, mnóstwo bramek, parady bramkarzy i dramaturgia. Brzmi jak przepis na idealny piłkarski mecz? Owszem. Ale w tradycyjnym futbolu czasem tego brak. Za to socca daje nam to wszystko i to z nawiązką.