W opowieści o historii "Tempa" w czasie gdy gazetą kierował red. Ryszard Niemiec wkroczyliśmy w lata 90. Dziś czterolecie 1991-1994.

Kontynuujemy opowieść o "Tempie" w czasie gdy gazetą kierował red. Ryszard Niemiec. Dziś czterolecie 1987-1990.

Dziennikarze „Tempa” pięciokrotnie zostali wyróżnieni „Złotym Piórem”.

W połowie lat osiemdziesiątych „Tempo” było gazetą prezentującą sport nie tylko przez pryzmat wyników, rekordów i tytułów mistrzowskich. Gazeta oferowała szerszą perspektywę; coraz większą rolę odgrywały felietony, reportaże i publicystyka. Częściej przypominano dawnych mistrzów i ich losy za metą.

"Tempo" sukcesywnie zmieniało oblicze, rosła popularność gazety. Kontynuujemy prezentację kalendarium, rok po roku, lata 1984-1986.

O czym pisało "Tempo"? Prezentujemy dziś kalendarium ewolucji jaką przechodziła gazeta, rok po roku. Startujemy z przedziałem czasowym: 1977-1983.

1 czerwca 1983 nastąpiła istotna zmiana na stanowiskach redaktorów naczelnych: dotychczas kierujący „Tempem” Edward Gretschel został przeniesiony do „Dziennika Polskiego”, natomiast szefostwo w „Tempie” objął do tej pory naczelny „DP” Ryszard Niemiec.

Epoka Jana Rottera w roli naczelnego „Tempa” trwała niemal dwie dekady. Pytanie o to jak poradzi sobie gazeta w nowych realiach było więc jak najbardziej na miejscu. Personalny stan zawieszenia trwał kilka miesięcy. Na giełdzie padały różne nazwiska, z dotychczasowymi pracownikami redakcji włącznie. Ktoś nawet, o rzekomo najwyższej pozycji rankingowej i gdy sprawa wydawała się przesądzona, nawet zdążył się wprowadzić do gabinetu redaktora naczelnego. Przedwcześnie, ledwie tydzień później stało się jasne, że był to pochopny krok. Okazało się bowiem, że nominację otrzymał kandydat z zewnątrz, wywodzący się z kręgów partyjnych. Był to Edward Gretschel, o sporcie mający mgliste pojęcie. Okazał się jednak znakomitym organizatorem, a nade wszystko dobrym człowiekiem, który w sytuacjach trudnych nie bał się stanąć w obronie zagrożonych zwolnieniem pracowników, choć wiązało się to dla niego z dużym ryzykiem. Nawet za cenę utraty posady.

Pod koniec 1958 roku rozpisano w Krakowie konkurs na nazwę nowego tytułu. Było przesądzone, że po czterech latach kontynuowania działalności „Piłkarza” schodzi z rynku „Głos Sportowca”. Ale jaki ma być nowy szyld? Przeważały opinie, że zdecydowanie powinien być bliższy pierwszemu tytułowi, bardziej oddającemu istotę sprawy. Przed kilku laty udało się porozmawiać z „matką chrzestną” noworodka, Panią Aleksandrą Konopelską. Bo to właśnie ona trafiła z propozycją tytułu w sam środek tarczy. Skoro sport nie lubi ślamazarnych akcji, wręcz ich nie znosi, no to „Tempo”...

Jak najbardziej słusznie zadbano o to, aby „Głos” od razu rozległ się donośnie. Zaś jego redaktorzy dynamicznie przystąpili do akcji. Czytelników powitano okolicznościowym wstępniakiem, w którym zaakcentowano, że na nowych łamach nie będzie miejsca na uprawianie monokultury piłkarskiej (co zgodnie z własnym szyldem czynił poprzednik) i że oprócz innych dyscyplin redakcja szeroko otworzy łamy również dla turystyki. Jaki wybrać czas akcji?