25 zawodniczek i 23 zawodników liczy polska reprezentacja na MŚ w Berlinie. Ilu z nich przekuje start w medalowe krążki? Krótko przed odlotem cokolwiek niechętnie zgodził się na wróżenie z fusów szef ekipy i prezes PZLA, Jerzy Skucha, ale w telewizyjnej wypowiedzi potraktował kwestię w kategoriach ogólnych. - Widzę 5-6 szans na medale. Zazwyczaj należy podzielić to przez pół - taki był sens przewidywań sternika polskich lekkoatletów. Gdyby te prognozy sprawdziły się, ilościowo powinni Polacy skopiować występ sprzed dwóch lat w Osace, gdzie trzy razy stawali na najniższym podium (Anna Jesień i Marek Plawgo na 400 m ppł oraz męska sztafeta 4 x 400 m).

To były pamiętne chwile w te sierpniowe dni 1983. Najpierw fantastyczny rzut Edwarda Sarula, kula podopiecznego Aleksandra Daszkiewicza poszybowała na odległość 21,39 m. Dwa dni później Lesław Skinder na falach radia entuzjastycznie komentował magiczne trójskoki Zdzisława Hoffmana. Kontynuator pięknych tradycji Józefa Szmidta skoczył 17,42 m. Dalej od wszystkich, łącznie z roztańczonym w rytm muzyki płynącej z walkmana, Williego Banksa. Przepięknie, od dwóch złotych medali, rozpoczęły się dla Polski 1. lekkoatletyczne mistrzostwa świata zlokalizowane na Stadionie Olimpijskim w Helsinkach.

Henryk Olszewski, trener naszego faworyta pchnięcia kulą Tomasza Majewskiego, twierdzi, że nie ma potrzeby udzielania zawodnikowi wskazówek do ostatniej chwili przed startem.

Trzy dni temu podczas rozgrzewki brązowa medalistka z Aten w skoku o tyczce, Anna Rogowska doznała kontuzji kostki. Na szczęście okazało się, że uraz nie jest na tyle poważny, by wyeliminować naszą tyczkarkę z rywalizacji w Berlinie.